Δεν είναι εύκολο να αποφασίσει κανείς, εάν το εγχείρημα του Γιάννη και του Χαρίτωνα Μπεκιάρη είναι κατεξοχήν γεωγραφική αποτύπωση, ιστορική καταγραφή, προσωπικό ημερολόγιο ή εκλεκτική αισθητική αναζήτηση. Με την πεοίθηση ότι είναι όλα τα παραπάνω μαζί, και με την παράλληλη γνώση ότι η μύηση κατά τα Ελευσίνια μυστήρια αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με το θάνατο και στα προσδοκώμενα της μεταθανάτιας ζωής, δεν θα ήταν, ίσως, άτοπο να υπαινιχθεί κανείς ότι η μύηση στο σύγχρονο τοπίο της Ελευσίνας, με οδηγό το φακο τους, αποσκοποεί στη συμφιλίωση με την ίδια την Ελευσίνα. Το γεγονός ότι και οι ίδιοι δεν είναι Ελευσίνιοι μα όψιμοι φίλοι της από επιλογή, καθιστά το φωτογραφικό οδοιπορικό τους περισσότερο πολύτιμο.
                                                                     Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου